شهریارا سخن از عشق چو گفتی دل ما بدریدی به نوایی که زدی بر دل ما
شهریارا من نه اینم که کنم حسد زکس لیک بردی زسرم عقل و زبر این دل ما
شهریارا چه سخن خوش بنمودی از عشق عشق عشاق نمودی و تو بردی دل ما
شهریارا چه کسی خوشتر از این نای تو گفت ز علی شیر خدا صاحب منزل دل ما
شهریارا منم این بنده ی مفلص که ز من بر نیاید که بگویم حال و احوال شب این دل ما
شهریارا به غزل بود به شاگردی تو حافظ آن شاه شهیری که ربود این دل ما
شهریارا تو رسیدی به لقائش چو شبی بزدی آتش عشق بر جگر این دل ما
شهریارا به خدا من که ندانم ز چه جور داغ کردی ز تب عشق چرا این دل ما
شهریارا بپذیر از من و این ذوق کبود که نه بهتر بتوانم که نمایم سخن این دل ما
